Студопедия

КАТЕГОРИИ:


Архитектура-(3434)Астрономия-(809)Биология-(7483)Биотехнологии-(1457)Военное дело-(14632)Высокие технологии-(1363)География-(913)Геология-(1438)Государство-(451)Демография-(1065)Дом-(47672)Журналистика и СМИ-(912)Изобретательство-(14524)Иностранные языки-(4268)Информатика-(17799)Искусство-(1338)История-(13644)Компьютеры-(11121)Косметика-(55)Кулинария-(373)Культура-(8427)Лингвистика-(374)Литература-(1642)Маркетинг-(23702)Математика-(16968)Машиностроение-(1700)Медицина-(12668)Менеджмент-(24684)Механика-(15423)Науковедение-(506)Образование-(11852)Охрана труда-(3308)Педагогика-(5571)Полиграфия-(1312)Политика-(7869)Право-(5454)Приборостроение-(1369)Программирование-(2801)Производство-(97182)Промышленность-(8706)Психология-(18388)Религия-(3217)Связь-(10668)Сельское хозяйство-(299)Социология-(6455)Спорт-(42831)Строительство-(4793)Торговля-(5050)Транспорт-(2929)Туризм-(1568)Физика-(3942)Философия-(17015)Финансы-(26596)Химия-(22929)Экология-(12095)Экономика-(9961)Электроника-(8441)Электротехника-(4623)Энергетика-(12629)Юриспруденция-(1492)Ядерная техника-(1748)

Пачатак вайны. Савецка-германскі дагавор ад 28 верасня 1939 г. Савецка-фінляндская вайна

Читайте также:
  1. Актывізацыя сектанцкай палітыкі Камінтэрна напярэдадні другой сусветнай вайны. Рэпрэсіі супраць дзеячаў Камінтэрна і кампартый.
  2. Арганізацыя карпаратыўнай дзяржавы. Узмацненне таталітарных тэндэнцый напярэдадні вайны.
  3. Асаблівасці эканамічнага і палітычнага становішча Іспаніі пасля першай сусветнай вайны.
  4. Асаблівасці эканамічнага і палітычнага становішча Усходняй Германіі пасля вайны. СВАГ і яе дзейнасць. Стварэнне партыйна-палітычнай сістэмы Усходняй Германіі.
  5. Далучэнне да СССР прыбалтыйскіх дзяржаў, Паўночнай Букавіны і Бесарабіі. Падрыхтоўка Германіі жа вайны супраць Савецкага Саюзу. Савецка-японскі дагавор аб нейтралітэце.
  6. Дзейнасць Камінтэрна ва ўмовах сусветнага эканамічнага крызісу. VII кангрэс Камінтэрна. Спробы кансалідацыі рабочага руху супраць фашызму і вайны.
  7. Змяненне фінансава-эканамічнага і міжнароднага статусу ЗША пасля Першай сусветнай вайны.
  8. Знешняя палітыка гітлераўскай Германіі. Курс на развязванне вайны.
  9. Няўстойлівасць палітычнага становішча Партугаліі пасля першай сусветнай вайны.
  10. Палітычныя аспекты развіцця краін Усходняй Еўропы пасля другой сусветнай вайны. Працэс усталявання дыктатуры пралетарыяту.
  11. Пачатак Вялікай Айчыннай вайны. Баявыя дзеянні на тэрыторыі Беларусі летам 1941 г.



Непасрэднай нагодай для развязвання Германіяй вайны супраць Польшчы стаў памежны інцыдэнт у нямецкім горадзе Глейвіцы, адказнасць за які нацысцкае кіраўніцтва усклала на суседнюю дзяржаву. 1 верасня 1939 г. згодна з дэталёва распрацаваным планам "Вайс" (ад ням. Weiss - белы) 1,5-мільённае войска ў складзе 57 нямецкіх дывізій уступіла на польскую тэрыторыю. Маючы падаўляючую перавагу ў жывой сіле, значную перавагу ў танках і авіяцыі на асноўных участках фронту, гітлераўскія войскі хутка прасунуліся ў глыб Польшчы.

3 верасня 1939 г. у адпаведнасці з дадзенымі раней Польшчы саюзніцкімі гарантыямі ўрады Вялікабрытаніі і Францыі абвясцілі Германіі вайну. Тым не менш, адсутнасць рэальнай дапамогі з іх боку рабіла становішча Польшчы амаль безнадзейным. Адчайнае супраціўленне палякаў пад Млавай, на Бзуры, абарона Модліна і Вестэрплатэ, гераічная 20-дзённая абарона Варшавы (8-28 верасня) былі няздольныя спыніць пераўзыходзячыя сілы праціўніка.

Калі зыход ваеннага супрацьстаяння бакоў перастаў выклікаць сумненні, на падставе савецка-германскіх пагадненняў, зафіксаваных у "сакрэтным дадатковым пратаколе" да пакту Молатава-Рыбентропа, 17 верасня ўрад СССР без абвяшчэння Польшчы вайны ўвёў свае войскі ў Заходнюю Беларусь і Заходнюю Украіну. "Вызваленчы паход Чырвонай Арміі" быў абгрунтаваны савецкім кіраўніцтвам неабходнасцю ўзяць пад абарону насельніцтва азначаных тэрыторый пасля таго, як "польская дзяржава перастала існаваць". Згодна з Дагаворам аб сяброўстве і граніцы (28 верасня 1939 г.) паміж СССР і Германіяй этнічна польскія землі адышлі да Трэцяга Рэйху, а беларускія і украінскія – да Савецкай дзяржавы.

Ужо напрыканцы верасня – напачатку кастрычніка 1939 г. былі падаўлены апошнія ачагі супраціўлення польскіх войск. Аднак акт аб капітуляцыі ўрад Польшчы так і не падпісаў і, з’ехаўшы на эміграцыю ў Лондан, працягнуў барацьбу з Германіяй.

Напрыканцы лістападу 1939 г., карыстаючыся дамоўленасцямі з нацысцкім урадам і разлічваючы на лёгкую перамогу, сталінскае кіраўніцтва развязала вайну супраць Фінляндыі (савецка-фінляндская або "зімовая" вайна). Відавочная ўзгодненасць дзеянняў Германіі і СССР дазволілі ўрадам Вялікабрытаніі і Францыі прыступіць да распрацоўкі планаў сумеснай антысавецкай вайны ў падтрымку Фінляндыі. Цаною вялікага напружання сіл і чалавечых ахвяр Савецкі Саюз зламаў супраціўленне фінаў і да 12 сакавіка 1940 г. атрымаў перамогу над маленькай, але ганарлівай краінай. Вырашыўшы некаторыя свае задачы (атрымаў стратэгічна важныя тэрыторыі каля Ленінграда і ў водах Фінскага заліву), СССР падарваў свой міжнародны аўтарытэт (быў выключаны з Лігі Нацыяў) і моцна пагоршыў адносіны з Вялікабрытаніяй і Францыяй.



"Дзіўная вайна". Пачатак наступлення Германіі на Захадзе. Капітуляцыя Францыі. "Бітва за Брытанію".

Боязь паўтарэння кровапраліцця часоў першай сусветнай вайны, вера ў надзейнасць свайго абарончага патэнцыялу і спадзяванне не ўмеранасць тэрытарыяльна-палітычных амбіцый Гітлера рабілі дэмакратычныя ўрады Вялікабрытаніі і Францыі вельмі асцярожнымі. У выніку падчас польскай кампаніі і савецка-фінляндскай вайны на заходнім фронце, ў зоне супрацьстаяння франка-брытанскіх і германскіх войск панавала амаль поўнае зацішша – г.зв. "дзіўная вайна" (верасень 1939 г. – травень 1940 г.).

Пасіўнасцю заходніх дзяржаў скарысталася нацысцкая Германія. Спачатку, 9 красавіка 1940 г. яна пачала Дацка-нарвежскую аперацыю (кодавая назва "Везерскія манеўры") і неўзабаве акупіравала Данію і Нарвегію. Для капітуляцыі першай хапіла сутак і двух забітых салдат рэйхсверу,а другая пры пэўнай падтрымцы брытанцаў яшчэ супраціўлялася амаль два месяцы.

10 траўня 1940 г. гітлераўскія войскі перайшлі ў наступленне на шырокай паласе ад берагоў Паўночнага мора да "лініі Мажыно". Згодна з "планам Гельб" (ад ням Gelb - "жоўты") груба парушыўшы нейтралітэт Бельгіі, Нідэрландаў і Люксембурга і свае двухбаковыя пагадненні з імі, Германія хутка акупіравала гэтыя краіны і ў абыход французскага ўмацаванага раёну прарвалася на тэрыторыю Францыі. 10 чэрвеня 1940 г., чакаючы хуткага падзення Парыжу і імкнучыся да ўсталявання свайго панавання ў Міжземным моры, вайну франка-брытанскай кааліцыі абвясціла Італія. Нерашучасць палітычнага кіраўніцтва Францыі і яго дыпламатычныя пралікі, непадрыхтаванасць дзяржавы да вайны з моцным агрэсіўным праціўнікам і, як вынік, разгубленасць французаў, прадвызначылі сумны для яе зыход вайны.

22 чэрвеня 1940 г. Францыя капітулявала. Перамір'е было падпісана ў Кампьенскім лесе, тым самым месцы, дзе была пастаўлена кропка ў першай сусветнай вайне. У адпаведнасці з ім Францыя падзялялася на дзве часткі. Паўночная і Цэнтральная часткі краіны падлягалі нацысцкай акупацыі, а на неакупаваным Поўдні была ўсталявана марыянетачная (пакорлівая і залежная ад нацыстаў) "французская" дзяржава маршала Петэна з цэнтрам у гарадку Вішы – "рэжым Вішы" або "вішысцкі рэжым".

Нягледзячы на бясслаўнае паражэнне сваёй дзяржавы ў вайне, французскія патрыёты не скарыліся ворагу і працягнулі змаганне з нацыстамі. На тэрыторыі Францыі стаў разгортвацца рух Супраціўлення, а на эміграцыі, у Лондане генерал Шарль дэ Голь стварыў і ўзначаліў арганізацыю "Свабодная Францыя", што фактычна стаў французскім урадам у выгнанні.

Упэўненая перамога над Францыяй, на думку гітлераўскага кіраўніцтва, павінна была дазволіць хутка дамовіцца аб міры з Вялікабрытаніяй. Аднак 10 траўня 1940 г. там быў рэарганізаваны кааліцыйны ўрад і на яго чале стаў даўні прыхільнік бескампраміснага палітыкі адносна нацысцкай Германіі – Уінстан Чэрчыль. Новае кіраўніцтва адкінула германскую прапанову пра заключэнне міру і зрабіла серыю рашучых захадаў па ўмацаванні абароназдольнасці Злучанага Каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі.

У выніку гэтых прыгатаванняў і з прычыны яўнай ваенна-марской перавагі Вялікабрытаніі, план высадкі гітлераўскіх войск на Брытанскіх астравах – аперацыя "Зэелёвэ" (ням. Seelöwe – "Марскі леў") – быў прызнаны нямецкім камандаваннем нерэалістычным. Перамогу, на яго думку, павінны былі прынесці ваенна-паветраныя сілы Германіі – люфтвафэ (ням. Lüftwaffe). Са жніўня па кастрычнік 1940 г. ў паветры над Вялікабрытаніяй разгарнулася адна з найбуйнейшых ваенна-паветраных сражэнняў другой сусветнай вайны – "Бітва за Брытанію".

Нягледзячы на адчайныя спробы гітлераўцаў здабыць перавагу ў паветры, ужо ў кастрычніку 1940 г стала ясна, што гэтак адолець свайго астраўнога праціўніка Германія не ў стане. Не дапамог нават пераход нацыстаў да застрашальнай тактыкі паветраных атак на грамадзянскія аб’екты і мірныя гарады. Адзін з іх – Ковентры – быў амаль цалкам зруйнаваны. Гітлераўская прапаганда з гэтай нагоды нават запусціла ў зварот цынічныя неалагізмы накшталт сoventrieren – "кавентрыраваць", г.зн. сцерці з твару зямлі.

Германія прайграла "Бітву за Брытанію", але сістэматычныя авіяналёты люфтвафэ працягваліся да траўня 1941 г. Раз-пораз нацысцкая авіяцыя пагражала мірным брытанцам і пазней. У 1943 г., напрыклад, у выніку бамбёжкі ледзьве не быў забіты ў калысцы будучы прэм’ер-міністр Вялікабрытаніі Джон Мэйджар.

Тым часам, у самы вырашальны момант "Бітвы за Брытанію" 27 верасня 1940 г. для ўмацавання свайго ваенна-палітычнага саюзу Германія, Італія і Японія падпісаліТраісты (Берлінскі) пакт аб палітычным і ваенна-эканамічным саюзе – склалася стратэгічная "вось Берлін-Рым-Токіа". У прэамбуле дагавору удзельнікі выказалі імкненне да супрацоўніцтва ў мэтах усталявання "новага парадку" ў Еўропе і Азіі і распаўсюджвання яго на іншыя рэгіёны свету. Дагавор насіў адкрыты характар і ўжо ў лістападзе 1940 г. да яго далучыліся Венгрыя, Румынія, Славакія, а потым – Балгарыя, Фінляндыя, Іспанія, Маньчжоў-Го.





Дата добавления: 2014-11-08; Просмотров: 147; Нарушение авторских прав?;


Нам важно ваше мнение! Был ли полезен опубликованный материал? Да | Нет



ПОИСК ПО САЙТУ:


Читайте также:

  1. Актывізацыя сектанцкай палітыкі Камінтэрна напярэдадні другой сусветнай вайны. Рэпрэсіі супраць дзеячаў Камінтэрна і кампартый.
  2. Арганізацыя карпаратыўнай дзяржавы. Узмацненне таталітарных тэндэнцый напярэдадні вайны.
  3. Асаблівасці эканамічнага і палітычнага становішча Іспаніі пасля першай сусветнай вайны.
  4. Асаблівасці эканамічнага і палітычнага становішча Усходняй Германіі пасля вайны. СВАГ і яе дзейнасць. Стварэнне партыйна-палітычнай сістэмы Усходняй Германіі.
  5. Далучэнне да СССР прыбалтыйскіх дзяржаў, Паўночнай Букавіны і Бесарабіі. Падрыхтоўка Германіі жа вайны супраць Савецкага Саюзу. Савецка-японскі дагавор аб нейтралітэце.
  6. Дзейнасць Камінтэрна ва ўмовах сусветнага эканамічнага крызісу. VII кангрэс Камінтэрна. Спробы кансалідацыі рабочага руху супраць фашызму і вайны.
  7. Змяненне фінансава-эканамічнага і міжнароднага статусу ЗША пасля Першай сусветнай вайны.
  8. Знешняя палітыка гітлераўскай Германіі. Курс на развязванне вайны.
  9. Няўстойлівасць палітычнага становішча Партугаліі пасля першай сусветнай вайны.
  10. Палітычныя аспекты развіцця краін Усходняй Еўропы пасля другой сусветнай вайны. Працэс усталявання дыктатуры пралетарыяту.
  11. Пачатак Вялікай Айчыннай вайны. Баявыя дзеянні на тэрыторыі Беларусі летам 1941 г.




studopedia.su - Студопедия (2013 - 2017) год. Не является автором материалов, а предоставляет студентам возможность бесплатного обучения и использования! Последнее добавление ip: 54.162.10.211
Генерация страницы за: 0.013 сек.